Bence Aile Olmak…

Geçen gün yeni kitabımın son okumasını bitirip yayın evine gönderdim. Aylar boyu çok yoğun çalıştığımı, özveriyle emek verdiğimi çocuklar gün be gün gördüler. Kitabı teslim edince “Bitti madem beraber pasta yapıp kutlayalım” dediler. Girdik mutfağa, yaptık, kutlaştık. Pasta bitince önce Eymen “Ben resmimi bitiricem” deyip, sonra eşim “Meva’yı yıkayayım, terlemiş yavru” deyip kalktı sofradan. Enes’le ben kaldık. Biz sohbet ederken eşim “Meva hangi kıyafeti giysin annesi” diye seslendi. Ben vermek için sofradan kalkarken Enes’e; “Pastan bitince sofrayı atıver yavrum” dedim. “Benim işim mi yaaa” cevabını aldım😳 Durdum, döndüm; “Sakın kalkma sofradan, tut o cümleyi ağzında geliyorum” dedim:)) Arkamdan “Eyvah yandık” diyor bi de😃 Geri dönünce dedim ki; yandık dedin yaa, eğer “benim işim mi yaa” düşüncesinde bir erkek olursan asıl eşin, çocukların yanar. Çünkü evet, evimizdeki bütün işler senin, benim, babanın, kardeşlerinin, hepimizin işi. Düşünsene; baban kardeşini yıkamak için “Amann benim işim mi” dese, sizler pasta yaparken “bizim işimiz mi” diye düşünseniz, ben yemek yapmaya gönüllü olmasam, herkes dağınıklığını toplayıp evimizin düzenine katkı sağlamasa ne olur? Mutlu olabilir miyiz sence? Hayır. Aile olabilir miyiz peki? Durdu, düşündü. “Tamam sofrayı toplayayım ben” dedi☺️ Öptüm, teşekkür ettim. Çünkü bence “aile” olmak tam da bunlarla ilgili; “İş bölümü, destek, tebrik, taktir, teşekkür ve bol öpücük”🥰

Bunlara da Bakabilirsiniz

Şefkat…

Biz anneler genellikle ‘öfke’ den dert yanarız ama bence ‘şefkat’ de en az öfke kadar …

Düşüncenizi Paylaşın