“Birbirinin yükünü azaltan, seven, huzur veren, huzur olan…”

Yazmazsam çatlarım:)) Çok sevdiğim bi söz var sosyolojide, der ki; “Ataerkil kültürden en çok kadınlar şikayet eder ama en çok kadınlar besler.” Paylaştığım bi fotoğrafta Meva eşimin kucağında kangurudaydı. Bunu yadırgayan, ‘Ayy bebeği eşinize atmışsınız ohh’ tarzı yorumlar yazan ‘kadınlar’ oldukça fazla. Sonra da ‘Bu adamlar neden ev işlerine, çocuk bakımına ortak olmuyor’ diye yakınan yine aynı ‘kadınlar’. Yahu senin normal görmediğin, ekstra bildiğin bi durumu eşin nasıl normal görsün, nasıl doğal olarak hayatına geçirsin? Bence toplum olarak şu cümleleri hayatımıza geçirmeliyiz: “Bir erkeğin içtiği çay bardağını mutfağa götürmesi, yataktan kalkınca yatak örtüsünü çekivermesi, sofra kurulurken iki çatal kaşığı tabağın yanına koyuvermesi ‘eşine yardım’ değildir; ‘Aile’ olmanın gereğidir. Bir babanın bebeğini kanguruda taşıması, gerektiğinde doyurması, gazını çıkarması, oyun oynaması, uyutmak için pışpışlaması ‘anneye yardım’ değildir; ‘baba’ olmanın gereğidir. Bunu önce biz kadınlar normal göreceğiz ve normal gören erkek evlatlar yetiştireceğiz. Böylece çocuklarımız daha mutlu ve birbirinde huzur bulan aileler kuracaklar inşallah. Tam Rabbimizin Kur’an’da ‘aileyi’ tarif ederken buyurduğu gibi: “Birbirinin yükünü azaltan, seven, huzur veren, huzur olan…”

Bunlara da Bakabilirsiniz

Şefkat…

Biz anneler genellikle ‘öfke’ den dert yanarız ama bence ‘şefkat’ de en az öfke kadar …

Düşüncenizi Paylaşın