TÜM ERGEN ANNELERİNE

Güzel yavrum… Şimdiye kadar hep “tutmayı” yaşadım seninle. 9 ay boyunca seni karnımda tuttum, doğup kucağıma geldin kollarımda tuttum, korkup irkildiğin gecelerde seni koynumda tuttum, sen gülüp eğlen diye seni havalara atıp tuttum, ateşlenip hasta oldun başında sabahlara kadar nöbet tuttum, küçük adımlarına destek olup ellerinden tuttum, sen kaydıraktan kaydın ben seni düşme diye aşağıda tuttum, okula başladığın ilk günler yalnız kalıp korkma diye sınıfın kapısında nöbet tuttum… Hep “tuttum” seni bugüne kadar. Ama görüyorum ki artık “bırakma” vakti geldi. Kendi yolunda düşmeden yürü diye ellerini, kendi cümlelerini bul diye konuşup söylenmeyi, kendi hatalarından ders al diye doğruyu işaret etmeyi, benden çık ve kendin olabil diye seni, bu süreçte hep güçlü ol diye yoluna dualarımı bırakıyorum şimdi. Bir tek şeyi hiç bir zaman bırakmam, bırakmıyorum; “Seni olduğun her halinle sevmeyi…” (Yeni kitaptan ufak bi bölüm, ağlayarak yazdım, Rabbim yavrularımız büyürken onları sıkıca “tutmayı” bize nasip ettiği gibi, zamanı gelince sevgiyle “bırakmayı” da nasip etsin inşallah😢)

Bunlara da Bakabilirsiniz

Şefkat…

Biz anneler genellikle ‘öfke’ den dert yanarız ama bence ‘şefkat’ de en az öfke kadar …

Düşüncenizi Paylaşın