“Vedud” ismini seviyorum.

Taşı, toprağı, insanı güzel yurdumu seviyorum. Yaylada, mescitte, yolda, çayır çimende sizlerle karşılaşmayı ve ‘Ayyy Hatice Hanımm’ deyip gülümseyerek sarılan dostluğunuzu seviyorum. Bir haftalık seyahatim boyunca ‘Mutlaka şuraya da gidin’ yazan, bana yol haritası çizen mihmandarlığınızı seviyorum. Bizi kendi ailesinden gören, fındıklığında, çay tarlasında, bağında, bahçesinde misafir edip gönlünü açan samimiyetinizi seviyorum. Beni sizlerle tanış kılan Rabbimi, aramızda köprü olan ilham ettiği cümleleri, sanalı aşıp hayata dokunan birliğimizi çok çok çokkkk seviyorum. Sanırım Rabbimin en çok “Vedud” ismini seviyorum. Çünkü hayat sana bahşedilenleri sevince güzel ❤️

Bunlara da Bakabilirsiniz

Şefkat…

Biz anneler genellikle ‘öfke’ den dert yanarız ama bence ‘şefkat’ de en az öfke kadar …

Düşüncenizi Paylaşın